Postoji razlika između buržoazije zemalja potčinjenih imperijalizmu i buržoazije imperijalističkog bloka, koja, čak ako je nacionalistička i protekcionistička (Trump, Farage, Meloni, AfD, Zemour i sl.), ima interese posredno ili neposredno vezane za pljačku potčinjenih zemalja.
Međutim buržoazija potčinjenih zemalja, iako oportunistička, može da odigrava relativno progresivnu ulogu u savezu sa narodnim masama svojih zemalja, težeći oslobođenju od pljačkaške politike imperijalističke buržoazije.
Na primer buržoazija Viši (1936-1943) u Francuskoj (ili današnja pro-NATO i pro-cionistička francuska buržoazija) imala je interes u saradnji sa u datom trenutku dominantnom imperijalističkom buržoazijom; prvo nemačkom a zatim američkom, jer je i dalje profitirala od „globalne“ pljačke svojih kolonija ili neokolonija, faktički štićenih od strane nacističke Nemačke, a posle od SAD. Danas narodne i radničke klase imperijalističkih zemalja imaju određene koristi od globalne pljačke, što objašnjava zašto te iste klase u neokolonijalnim zemljama teže da, kroz „migraciju“ u „metropole“, „vrate“ mrvice koje potiču od pljačke njihovih sopstvenih zemalja.
Ova situacija objašnjava oportunističku slabost „pravih” nacionalističkih struja buržoazije u imperijalističkim zemljama, a takođe oslabljenu poziciju radničkih klasa u imperijalističkim i potčinjenim zemljama. Otuda uspeh individualizma ili etničko-sektaškog „povlačenja među svoje”, koje propagira „woke“ imperijalizam s jedne strane i „sektaški” (Islamska država, hrišćanski ili islamski integrizam, rasizam i sl.) imperijalizam s druge strane, jer u oba slučaja dovode do podele potencijalnih revolucionarnih snaga.
U ishodu ove globalne situacije suočavamo se sa snagama nacionalne buržoazije perifernih zemalja, Rusije ili Trećeg sveta / Globalnog juga, koje mogu započeti proces emancipacije, doduše po sili stvari na nedosledan i oportunistički način, ali ipak realniji nego u slučaju radničkih klasa perifernih zemalja ili globalnog imperijalističkog centra, gde se veruje, da je moguće naći individualna ili regresivna rešenja (emigracija, etničko-religijsko povlačenje u „sopstveni“ krug samopomoći ili napadi na imigrante, pripadnike drugih vera ili plemena).
Zemlje na granici centra i periferije, kao na primer države Srednje i Istočne Evrope, koje dobijaju (premali) deo mrvica iz neokolonijalnog osvajanja, ali koje već nemaju sopstvenu nacionalnu buržoaziju, istovremeno voljnu i sposobnu za izgradnju kapitalističkog i narodnog „vlastitog tržišta”, nalaze se u još težoj situaciji od buržoazije očito perifernih zemalja (Rusija, Indija i sl.), ili buržoazije očigledno dominantnih zemalja (SAD, Zapadna Evropa), jer su njihove radničke klase podjednako oslabljene i izmrvljene kroz emigraciju kao i ove iz potpuno perifernih zemalja, a istovremeno dobijaju mnogo manje koristi od imperijalističkog osvajanja nego njihovi „gospodari“. Odatle još upadljivije lakejstvo i još očiglednije frustracije.
Otuda i još jaloviji nacionalizmi i rasizmi, koji su u ovim zemljama (Grzegorz Braun i sl.) čisto simbolični jer nikako ne mogu da dovedu do izgradnje sopstvene proizvodne baze. Za ovo poslednje trebala bi revolucija, koju nijedna buržoazija neće da prihvati. U Srednjoj i Istočnoj Evropi zapravo samo je Belorusija uspela da delimično izađe iz ovog impasa, zahvaljujući socijalizajućem uređenju, koje ju je zaštitilo od pljačke zapadne imperijalističke buržoazije i od premasovne emigracije vlastite radne snage, a istovremeno takođe od ruske nacionalne buržoazije, koja teži hegemoniji nad vlastitom proizvodnjom. Neke težnje tog tipa postoje u Slovačkoj, u Mađarskoj, u Srbiji, a čak i u Sloveniji, ali one polaze iz mnogo gore pozicije, otuda mnogo maglovitija i nedosledna „ideologija“ vođa ovih političkih tendencija.
Da li u ovoj „globalnoj“ situaciji možemo da smislimo alternativu zasnovanu na radnim masama i lokalnim buržoazijama, koje moraju da shvate da su njihovi dugoročni interesi (socijalizam, društveno vlasništvo nad glavnim sredstvima proizvodnje i razmene uz očuvanje malog privatnog preduzetništva kroz plansku ekonomiju) u suprotnosti sa njihovim kratkoročnim (migracije, individualizam ili antimigrantski etnonacionalizmi) interesima ili prividnim (!) interesima? Ovo je osnovno pitanje.
Za sada, u svetu dominira imperijalističko pravilo „zavadi pa vladaj“ u korist „ideje“ i idealizma nasuprot materijalističkim realnostima (i takođe autentičnim duhovnim potrebama).